काठमाडौँ । नेपाली राजनीतिमा शीर्ष नेतृत्वबीच विश्वासको संकट गहिरिँदै गएको छ। पार्टी नीति र संगठन निर्माणका लागि छलफल गर्नु पर्ने नेताहरू आज एकअर्काविरुद्ध ‘नबोल्ने’ सहमति गर्नमै व्यस्त छन्। नेकपा (एकीकृत समाजवादी) मा माधव नेपाल र झलनाथ खनालबीचको पछिल्लो सहमतिले यस गम्भीर अवस्थाको उजागर गरेको छ। राप्रपामा राजेन्द्र लिङदेन र महामन्त्री डा. धवलशम्शेर राणाबीचको भेटघाट पनि पार्टीको भविष्यभन्दा आन्तरिक तुष्टिकरणमा सीमित देखिएको छ।
राजनीतिक दलका नेतृत्वबीचको भेटघाट पार्टीलाई बलियो बनाउनेभन्दा आपसी तिक्तता व्यवस्थापनमा केन्द्रित हुने गरेको छ। माओवादी केन्द्रमा प्रचण्ड र जनार्दन शर्माबीचको भेट होस् वा एमालेमा ओली र भण्डारीबीचको भेट, हरेक भेटघाट पार्टीलाई अघि बढाउनेभन्दा आन्तरिक कलहलाई कसरी सामसुम पार्ने भन्नेमा केन्द्रित देखिन्छ।
लोकतान्त्रिक पार्टीमा आन्तरिक बैठकबाहेक एकअर्काविरुद्ध बोल्नु अनुशासनहीन मानिन्छ, तर नेपाली राजनीतिमा यो प्रवृत्ति सामान्य बन्दै गएको छ। फरक गुटका कारण एउटै दलका नेताहरू प्रतिपक्षीजस्तो व्यवहार गर्न थालेका छन्। लोसपामा महन्थ ठाकुर र अनिलकुमार झाबीचको कलह विभाजनसम्म पुगेको उदाहरण यसैको पुष्टि गर्छ।
आन्तरिक विमतिहरूलाई पार्टी फोरममा छलफल गर्नुपर्नेमा नेताहरू होटल, निवास र मिडियामा पुगेर एकअर्काविरुद्ध आरोप–प्रत्यारोप गर्ने संस्कार फैलिएको छ। बागमती प्रदेशमा मुख्यमन्त्रीलाई विश्वासको मत दिने विषय पनि सत्ता साझेदारीभन्दा दुई गुटबीचको सम्झौतामा सीमित रहनु यसको उदाहरण हो। यसले पार्टीहरू आधिकारिक संरचनाभन्दा गुटगत स्वार्थ र शक्ति समूहको नियन्त्रणमा रहेको स्पष्ट पारेको छ।
राजनीति विश्लेषकका अनुसार, एउटै पार्टीभित्र गुटगत कलह र अविश्वासले दलहरू कमजोर बनाउँछ। ‘नेताबीच सामान्य भेटघाट पनि गुटगत स्वार्थ र आरोप–प्रत्यारोपमा सीमित हुँदा लोकतन्त्र कमजोर बनिरहेको छ,’ विश्लेषकहरूले बताएका छन्।
