कबिता

सपनाको महल बनाएर शहर पसेको

भिरमान्छे पाखा र पखेरामा

सु-स्वभित वास्नाको लतमा परेको,

मौरिको धुन सुन्न,

जुनकिरीको घाम हेर्न,

खोल्सासङ्ग लुकामारी गर्न,

सहरको दुर्गन्धित हावा छलेर

फर्कन्छन त्यही भिरपाखामा

कुटोकोदालोले पौरख गर्न ।

बाक्लो बस्तिमा रमेर म्याराथून जितिन्न,

बुझिन्न जगत युट्युबमा अबलोकन गरेर,

बाँकी इन्द्रियहरू निकम्मा हुने ठानेर,

गोडाहरु बेरोजगार हुने मानेर,

युबा आफ्नो कर्मठ जोवान

 फर्काउछ आफ्नै माटोमा,

र साबित गर्छ उसलाई आफू हुनुको अर्थ

बनपाखासङ्ग मित्रता राखेर ।

उ बिहे गर्छ मट्टीसङ,

अन्माउछ बेहुली हरेक मौसममा,

र पोख्छ बिर्य खेतमा,

उसैगरी बारिमा,

अग्ला कान्लामा,

बधु गर्भधारण गर्छे लहलहाउदै,

हुर्किन्छे र हुर्काउछे गर्भे भच्चा निरोगी पेट्मा,

अन्तत: जन्माउछे सन्तान खलाखलामा ।

छैन तनाब कुनै यान्त्रीक दुर्घटनाको,

पर्दैन लिन तिकिडम बेरोजगारको,

आँखा चिम्लिएर उ त्यहा धेरै हिड्न सक्छ,

छिमेकिलाई गोबर र चिनिको बास्नाले चिन्न सक्छ,

त्यसैले,

उसलाई सहर मन पर्दैन,

गाउमा सहरको रहर गर्दैन,

उसलाई कोठी मन पर्दैन,

किनकी उ वृक्ष मुसा हो हागा- हागामा दौडने,

ढुकुर हो कुर्लिकुर्ली उड्ने,

र चील हो फेरो मार्दै अबलोकन गर्ने,

त्यसैले उ फर्कन्छ

भिरमान्छे भएर  आफ्नै पखेरामा,

ह्वालह्वाली पोख्छ मोती धारा जिउबाट पाखामा,

र हुर्काउछ हरिया लहलहाउदा लतिकाहरु ।